دکتر علیقلی حسنی اعظمی

روایت یک پیشکسوت

بیش از پنج دهه است که زندگی‌ام با تار و پود کاغذ و مقوا گره خورده است. اگرچه آغاز این مسیر در ۲۴ بهمن ۱۳۲۹ در تبریز رقم خورد، اما عیار حرفه‌ای‌ام در آبان ۱۳۵۲، با پیوستن به خانواده کارتن سازی میهن و در محضر بنیان‌گذار ارجمند آن، حاج‌آقا عالی‌نسب، شکل گرفت. از آن روز تا این لحظه، نگاه من به این صنعت، فراتر از یک پیشه ساده، یک رسالت تمام عیار بوده است.
مسیر من از مدیریت مالی و هیأت مدیره آغاز شد و با سکان‌داری در جایگاه مدیریت عامل ادامه یافت. در سال ۱۳۶۳، زمانی که ضرورت وجود یک تشکل تخصصی برای صنعت کارتن و ورق کشور احساس می‌شد، در صف اول بنیان‌گذاران انجمن مدیران صنایع کارتن و ورق کشور ایستادم و این توفیق را یافتم که سال‌ها متولی این نهاد صنفی باشم. در تمام این سال‌ها، چشم‌انداز من، پیوند میان تجربه و دانش بوده است؛ از سازماندهی بازدیدهای فنی و تخصصی از واحدهای معتبر داخلی و خارجی گرفته تا حضور مؤثر در اتحادیه چاپخانه‌داران تهران و فدراسیون اروپایی کارتن (FEFCO)، همگی تلاش‌هایی برای ارتقای استانداردهای این مرز و بوم بود.
باور قلبی من این است که مدیر ماندگار، تنها سازنده بنا نیست؛ او سازنده فکر است. همین باور بود که مرا به سوی تألیف ۴۱ جلد کتاب در حوزه‌های مدیریت، کارآفرینی و کسب‌وکار سوق داد. من آموخته‌ام که صنعت بدون دانش، به تکرار می‌افتد و دانش بدون صنعت، به حاشیه. جوایزی چون مدیر شایسته ملی، چهره ماندگار صنعت چاپ و سایر افتخاراتی که در طول این نیم قرن کسب کرده‌ام، برای من نه یک پایان، که انگیزه‌ای برای مسئولیت‌پذیری بیشتر بوده است.

در امتداد مسیر

صنعت، نیازمند جریان همیشگی خون تازه در رگ‌های خود است و این مسیر پر فراز و نشیب، در خانواده من نیز به شکلی پویا تداوم یافته است. من در کنار دو پسر و یک دخترم، همواره شاهد بالندگی اندیشه‌های نو بوده‌ام. خوشحالم که هر سه فرزندانم، با انگیزه و درایت، راه بازرگانی کاغذ و کارتن را در پیش گرفت و با پیوند زدن آموخته‌های آکادمیک با تجربیات این مکتب، سکان‌دار بخشی از این اصالت شد. تداوم این حضور، برای من نویدبخش نسلی است که می‌داند چگونه دانش پیشینیان را با پویایی دنیای امروز ترکیب کند؛ میراثی که در سایه تلاش فرزندانم، همچنان در حفظ اعتبار و خوش‌نامی این صنعت، زنده و جاری است.