دکتر تانیا بیگدلی

روایت نویسنده

من سال‌هاست با شیمی زندگی می‌کنم؛ با اتم‌هایی که دیده نمی‌شوند اما جهان را می‌سازند، با مولکول‌هایی که در سکوت به هم می‌پیوندند و با واکنش‌هایی که گاهی در کسری از ثانیه، سرنوشت یک ماده را تغییر می‌دهند. شاید همین نگاه، کم‌کم به من یاد داد که زندگی هم چیزی شبیه به شیمی ست؛ مجموعه‌ای از پیوندها، تغییرها و دوباره ساختن‌ها. در آزمایشگاه آموختم که هیچ نتیجه‌ای بدون صبر و آزمون به دست نمی‌آید و در زندگی فهمیدم که بعضی تغییرها، هرچند سخت، مقدمه شکل‌گرفتن چیزی تازه‌اند. و بعضی آدم‌ها انگار از یک عنصر ساخته نشده‌اند؛ آلیاژی از چندین عنصر ارزشمندند.
امروز روز خودم را حاصل یک عنوان، یک مدرک یا یک موفقیت نمی‌دانم. آنچه هستم، ترکیبی است از سال‌ها تلاش، یادگیری، تجربه، روزهای سخت، امید، آدم‌هایی که در مسیرم قرار گرفتند، دانشجویانی که در کنار آموزششان از آن‌ها آموختم و رؤیاهایی که هنوز به پایان نرسیده‌اند. شاید زیبایی آلیاژ همین باشد؛ اینکه ارزش نهایی آن، از کنار هم قرار گرفتن ویژگی‌های متفاوت ساخته می‌شود.مسیر من از دانشگاه و آزمایشگاه به پژوهش، صنعت، فرمولاسیون، نوآوری و نوشتن رسیده است. در این راه، مقالات بین‌المللی نوشته‌ام، ثبت اختراع داشته‌ام و مقالات علمی را برای مجلات بین‌المللی داوری کرده‌ام؛ و امروز، پس از سال‌ها تلاش علمی و گذراندن دوره پسادکترا همچنان هرچه بیشتر می‌آموزم، بیشتر به این باور می‌رسم که علم، انسان را به پایان نمی‌رساند؛ برعکس، هر پاسخ، سؤال تازه‌ای در دل خود پنهان دارد. به همین دلیل هنوز با همان کنجکاوی سال‌های اول، به دنبال فهمیدن، تجربه کردن و ساختن هستم.
از شیمی آموختم هر چیزی که با من سازگار نیست، لزوماً بد نیست؛ شاید فقط برای من ساخته نشده است و این جمله برای من از یک مفهوم علمی فراتر رفته و به بخشی از نگاه من به زندگی تبدیل شده است. یاد گرفته‌ام که هر مسیری که به مقصد نمی‌رسد، الزاماً مسیر اشتباهی نبوده است. بعضی اتفاق ها فقط قرار نیست با ما واکنش بدهند. شاید هنر زندگی این باشد که به جای جنگیدن با آنچه برای ما ساخته نشده، ترکیب درست خودمان را پیدا کنیم.
نوشتن کتاب‌ها نیز برای من ادامه همین مسیر است؛ ادامه کلاس‌هایی که شاید دیوارهایشان بزرگ‌تر شده‌اند. هر کتاب، بخشی از آن چیزی است که در سال‌ها پژوهش، تدریس و تجربه آموخته‌ام و حالا دوست دارم آن را با دیگری قسمت کنم. باور دارم دانش وقتی زیباست که در میان انسان‌ها جاری شود؛ وقتی از ذهن یک نفر به ذهن دیگری برسد، رشد کند، تغییر کند و شاید روزی به دست کسی برسد که با آن، چیزی تازه بسازد.

و اگر روزی از من بپرسند از تمام این سال‌ها چه چیزی برایت باقی مانده است، شاید بگویم: شوقِ یاد گرفتن، لذتِ آموختن و امید به رشد دیگران.
و شاید تمام آرزوی من برای عزیزانم و دانشجویانم و برای هر کسی که روزی با نوشته‌ها و کتاب‌هایم هم‌مسیر می‌شود، در همین یک جمله خلاصه شود: *همواره در زندگی «اتم» باشید؛ امیدوار، تلاشگر و موفق.*
چون باور دارم جهان، با همه پیچیدگی‌اش، از همین ذرات کوچک ساخته شده است؛ و شاید زندگی انسان هم همین‌گونه باشد: از ذره‌ذره امید، تلاش، عشق، شکست، یادگیری و دوباره برخاستن. مهم این نیست که از ابتدا چه عنصری بوده‌ایم؛ مهم این است که در پایان، چه ترکیبی از خودمان ساخته‌ایم.

ویترین آثار منتشرشده در رصد علم

پل‌های ارتباطی و شبکه‌های اجتماعی

ایمیل